اثبات حقیقت شرعیه در معنای اهل البیت در قرآن
25 بازدید
نقش: نویسنده
سال نشر: 00/0/0
وضعیت چاپ : چاپ شده
نحوه تهیه : فردی
زبان : فارسی
با توجه به استعمالات قرآنی و روایات شیعه و سنی، روشن می شود که «أهل» و «أهل البیت» برای رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم به همان صورت معنای عرفی استعمال می گردد و در این مورد رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم حکم جداگانه ای بر خلاف عرف و دلالت لفظ ندارد. اما روایات متواتره ی شیعه و سنی که در تفسیر آیه ی تطهیر (فقره ی پایانی آیه 33 سوره ی آحزاب) وارد شده است، دلالت بر این دارند که رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم کلمه ی «أهل البیت» را برای امیرالمؤمنین و فاطمه ی زهرا و امام حسن و امام حسین صلوات الله علیهم اجمعین، به عنوان حقیقت شرعیه استعمال نموده اند و حکم جدیدی در این مورد جدای از دلالت لغت و فهم عرف افاده فرموده اند. بنابراین کلمه ی «أهل البیت» برای رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم حقیقت شرعیه بوده و فقط دلالت بر افرادی دارد که در زمان نزول آیه ی تطهیر، در منزل أم سلمه، تحت کساء حضور پیدا کردند. و وقتی که این کلمه به صورت مضاف به رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم استعمال می شود (أهل البیت رسول الله)، منظور آن چهار بزرگوار است. این روایت که قبلاً هم ذکر گردید به روشنی بر این مطلب دلالت دارد: عمّار بن موسی می گوید: خدمت امام صادق علیه الصلاة و السلام بودم که مردی گفت: «اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ أَهْلِ بَيْتِ مُحَمَّدٍ». امام علیه السلام به او فرمود: [دلالت لفظ را] بر ما تنگ کردی. آیا نمی دانی که «أهل البیت» پنج نفرند که همان اصحاب کسا می باشند؟ اما در دوران بعد، لفظ «أهل البیت» برای خانواده ی نورانی و مبارک حضرت امیرالمؤمنین یعنی حضرت فاطمه ی زهرا و یازده فرزند معصومش (حضرت امام حسن و امام حسین و امام علی بن الحسین السجاد و امام محمد بن علی الباقر و امام جعفر بن محمد الصادق و امام موسی بن جعفر الکاظم و امام علی بن موسی الرضا و امام محمد بن علی الجواد و امام علی بن محمد الهادی و امام الحسن بن علی الزکی و امام محمد بن الحسن الحجة المنتظر المهدی) صلوات الله و سلامه علیهم اجمعین، به صورت حقیقت متشرعیّه استعمال گردیده، و اینک در زمان ما وقتی کلمه ی «أهل البیت» را برای رسول خدا صلی الله علیه و آله استعمال می نمائیم، همین معنای حقیقت متشرعیّه به ذهن متبادر می شود.