عظمت اسم اعظم در قرآن عظیم
17 بازدید
نقش: نویسنده
وضعیت چاپ : چاپ نشده
نحوه تهیه : فردی
زبان : فارسی
اسم اعظم الهی، همچنان که از نام آن پیداست، در مقایسه با خود، اسمی عظیم است و در مقایسه با دیگر اسامی خداوند، اعظم است. کارکرد این اسم، تأثیرگذاری بر جهان (بما فیه الإنسان) می باشد. این تأثیرگذاری بر اساس اتصال روح «ولی» (به معنای تشکیکیِ آن) با حقیقت اسم اعظم است. بنابراین اسم اعظم در لفظ، همچون عصای موسی علیه السلام است که بدست هر کسی دریا را نمی شکافد و از سنگ، چشمه نمی جوشاند و تبدیل به اژدها نمی شود. پس اگر چه «عَنقا شکار کَس نشود، دام باز گیر»، اما به فرض محال هم اگر لفظ اسم اعظم به دست فرد نااهلی بیفتد، فقط از آن، تلفظِ لفظ و ثوابِ ذکر بهره خواهد داشت، و کاری از «او» و از «آن» ساخته نیست؛ همچون عصای موسی که اگر بدست چوپانی بیفتد، فقط نصیب او « أَتَوَكَّأُ عَلَيهَا وَأَهُشُّ بِهَا عَلَى غَنَمِي وَلِي فِيهَا مَآرِبُ أُخْرَى [مِثلُها] 18 طه.» خواهد بود. به حول و قوه¬ی الهی، خواهیم گفت که اسم اعظم هم از جنس لفظ است و هم محتاج حقیقت معنا. و این دو به همراه هم تحت اراده ی ولی قرار می گیرند و به تأثیرگذاری بر جهان می پردازند. نیز ان¬شاء الله خواهیم گفت که اسم اعظم همچون امام غائب از دیده ها اما حاضر در جمع، در بین اذکار و آیات پنهان است؛ یعنی در همین چیزی است که در اختیار دارند و شبانه روز (اگر بخوانند) می خوانند. همچنین اگر خدا بخواهد خواهیم گفت که اسم اعظم به اندازه ی سعه¬ی فرد، یا اسمی ذکری است و یا آیه ای قرآنی. و هر کدام به اندازه ی سعه ی فرد قدرت تأثیر دارد. بنابراین موسی باید خلعت نبوت ِموسوی بپوشد و گرنه عصای او سالهاست که بدست اوست. طالب لعل و گُهر نیست، و گرنه خورشید همچنان در صفت معدن و کان است که بود اسم اعظم سرّ الهی است که خداوند به مؤمنان هدیه می دهد تا با آن جهان را به سبکی که می¬خواهند دگرگون سازند (و آنها جز سبک خدائی اراده ای نمی کنند). روشن است که سرّ را به نزد سرّنگهدار به امانت می نهند و کسی که سرّ مردم را نگه ندارد، از نگهداری سرّالله محروم خواهد بود. در این مقالِ تفسیرگونه، پرده¬ای از رخسار جمیل قرآن، به اندازه ای که در توان این حقیر است، برداشته می شود، با این هدف که دوست و دشمن؛ از آن مُلحِد قرآن¬سوز گرفته (که خداوند به احترام دو پیامبر، عیسی و محمد صلی الله علیهما و آلهما، در عذاب او تأجیل کرد[33 انفال و 118 مائده]) تا مؤمن حقیقی که قرآن را برنامه¬ی زندگی و عمل خود قرار داده است، در برابر عظمت آیات آن کُرنش کنند و اسرار مکشوف و پنهان آن را ارج نهند.